Engelien van der Weijden

“Ik knipte mijn haar af net genoeg voor wat ik nodig had
om een schilderskwast te maken.
Bond dit met wat ongemak om een lucifer heen
en kon toen schilderen over wat ik te zeggen had.
van hetgeen in mij leeft en waarover mijn meisjeshart beeft,
van angst en pijn, of zomaar even ‘mij’ kunnen zijn.
Over zomer, herfst, winter en lentekriebels.
Over tijden van weleer, ruikers bloemen in de velden met
’s nachts daarboven hemelsterren. Klanken van moeder vogel en haar jong, het bouwen van nieuwe wijken, schoolkinderen hollend naar buiten en spetterende stralen van stadsfonteinen in de ochtendzon ….”